Kayıp Bir Yaz, Bodrum’da Bulunan Bir Gece

O yaz Bodrum’a tesadüfen gelmiştim. İş toplantısı vardı, üç gün kalacaktım, sonra İstanbul’a dönecektim. Plan buydu. Ama planlar Bodrum’da tutmaz. Özellikle de gece yarısından sonra.

Telefonumda kayıtlı olmayan bir numara. Mesaj kısa: “Yalıkavak’tayım. İstersen gel.” Başka hiçbir şey yok. İsim yok, fotoğraf yok, vaat yok. Sadece bir konum ve bir cümle. Çoğu insan silerdi. Ben silmedim. Arabayı çalıştırdım.

Yol boyunca aklımdan geçen tek şey, “Bu sefer ne bulacağım?” oldu. Daha önce de Bodrum escort ilanlarına bakmıştım. Hepsi birbirine benzerdi. Aynı pozlar, aynı cümleler, aynı sahte samimiyet. Bu mesaj ise farklıydı. Belki de o yüzden gittim.

Kapıyı açan kadın, beklediğim gibi değildi. Makyajı silinmiş, saçları dağınık, üzerinde sadece oversize bir gömlek vardı. “Geç kaldın” demedi. “Geldin” dedi sadece. İçeri aldığında ev loştu. Müzik yoktu. Sadece açık pencereden gelen deniz sesi ve uzaktan bir teknenin motoru.

Oturduk. Konuşmadık hemen. O, bana bir kadeh uzattı. Ben aldım. Sessizlik uzadıkça rahatsız edici olmaktan çıktı, tuhaf bir şekilde doğal geldi. Sonunda o konuştu. “Buraya neden geldin?” dedim. Gülümsedi. “Sen neden geldin?” diye karşılık verdi. Cevap veremedim. Çünkü gerçekten bilmiyordum.

O gece hiçbir şey acele edilmedi. Dokunuşlar yavaştı. Bakışlar uzundu. Bir ara balkona çıktık. Aşağıda Yalıkavak’ın ışıkları titriyordu. Kadın parmaklarını korkuluğa koydu, rüzgâr saçlarını savurdu. “Bodrum’da herkes bir şey kaçırıyor gibi yaşar” dedi. “Tatili, eğlenceyi, birini… Hepsi yarım kalır.” Ben de yarım kalmış bir adam olarak orada duruyordum.

İçeri döndüğümüzde her şey değişti. Ama yine acele yoktu. Kadın ne istediğini biliyordu, ne istemediğini de. Sınırlarını çizmiyordu; sadece varlığını koyuyordu ortaya. Ben ise uzun zamandır unuttuğum bir şeyi hatırladım: karşındaki insanın gerçekten orada olduğunu hissetmek. Vip escort Bodrum diye aratılan şeyin aslında bazen bu kadar sade olabileceğini o gece anladım.

Sabaha karşı uyuduk. Uyandığımda yanımda yoktu. Mutfakta kahve demleniyordu. Not bırakmıştı: “Çıkmadan önce denize bak. Güzel görünüyor.” Notu cebime koydum. Balkona çıktım. Deniz gerçekten güzeldi. Ama asıl güzellik, o notun bıraktığı histi.

İkinci gün mesaj attım. Cevap gelmedi. Üçüncü gün de. Dördüncü gün İstanbul’a döndüm. Hayat normal akışına geri döndü. Toplantılar, trafikler, aynı yüzler… Ama aklımın bir köşesinde o gece duruyordu. Dağınık saçlar, loş ev, deniz sesi ve o soru: “Sen neden geldin?”

İki ay sonra yine Bodrum’daydım. Bu sefer planlı. Aynı numarayı aradım. Açılmadı. Mesaj attım. Yine cevap yok. Yalıkavak’taki sokağa gittim. Ev boştu. Panjurlar kapalıydı. Bahçede kurumuş saksılar vardı. Orada uzun süre durdum. Sonra arabaya bindim ve Gümbet yönüne sürdüm.

Gümbet daha gürültülüydü. İnsanlar daha kalabalıktı. Barlar, müzikler, yüksek sesler… Orada başka bir Bodrum escort profiliyle tanıştım. Bu sefer her şey daha tanıdıktı. Gülümsemeler yerinde, cümleler hazır, dokunuşlar hesaplıydı. Gece bittiğinde yanında kimse kalmamıştı. Sadece yorgun bir beden ve boş bir his.

Ertesi akşam Turgutreis’e geçtim. Daha sakin bir yer arıyordum. Sahilde yürürken birini gördüm. Uzaktan tanıdım. Aynı dağınık saçlar, aynı duruş… Yanına gittim. Beni görünce şaşırmadı. “Yine geldin” dedi. “Evet” dedim. Oturduk. Bu sefer konuştuk daha çok. Hayatından, neden kaybolduğundan, neden bazen cevap vermediğinden… Hiçbir şey net değildi. Ama o netlik arayışı da yoktu aramızda.

O ikinci gece daha farklıydı. Daha ağır, daha sessiz. Belki de ikimiz de biliyorduk ki bu sefer de yarım kalacaktı. Sabah yine not bıraktı. Bu sefer daha kısa: “Belki bir daha.” Notu yine cebime koydum. Diğerinin yanına.

Şimdi ne zaman Bodrum’a gelsem, o iki notu yanımda taşıyorum. Birinde “denize bak” yazıyor, diğerinde “belki bir daha”. İkisi de yalan değil. İkisi de tam doğru da değil. Tıpkı o geceler gibi.

Bodrum escort arayanlar genellikle bir isim, bir numara, bir fotoğraf arar. Ben ise bir sessizlik, bir soru ve iki kısa not buldum. Belki de bu yüzden hâlâ aklımdalar. Çünkü o kadın bana bir hizmet sunmadı. Bana, Bodrum’un yaz gecelerinde kaybolmanın ve bir anlığına da olsa bulunmanın nasıl bir şey olduğunu gösterdi.

Bazen düşünüyorum: O numarayı tekrar arasam, açılır mı? Belki. Belki de bu sefer başka biri açar. Fark etmez. Çünkü o gece zaten bitti. Ama her yaz, Yalıkavak’ın o sokağından geçerken, hâlâ aynı soruyu duyuyorum içimde:

“Sen neden geldin?”

Ve hâlâ net bir cevabım yok.